Ik ben nooit zo handig in dit soort dingen. Mijn eerste impuls was: de leider claimt met een expliciete verklaring, die leidt tot een onnodige tweede downslag. Zoals bovenstaande is opgetekend, leek me dat de correcte beslissing. Maar bij nadere inspectie heeft dit verhaal namelijk een geurtje.

De leider verklaart aanvankelijk de rest van de slagen te maken, en verklaart vervolgens dat hij een (ongemarkeerde) snit neemt. Dat is geen toelichting: dat is een herziening, want de beweringen zijn met elkaar in tegenspraak. Bovendien is het een rare herziening, omdat ze nooit tot een beter resultaat zal leiden. 

Als je op eigen houtje een claim in je eigen nadeel herziet, dan lijkt het me dat de TP daar gewoon bij boft, maar de ervaring leert dat dit maar zelden gebeurt.

Het heeft er meer de schijn van dat de TP de claim heeft betwist, en dat de leider op basis daarvan zijn claim (in zijn eigen nadeel) heeft veranderd. Maar dat is in strijd met de regels: bij het betwisten van een claim is elke handeling voordat de wedstrijdleider is ontboden onrechtmatig (zie artikel 68D). Op het moment dat de wedstrijdleider alsnog ontboden wordt, zal deze moeten onderzoeken wat er precies allemaal gezegd is, en op grond daarvan vaststellen wat er nu precies is geclaimd. Als dan blijkt dat de leider onder druk van zijn tegenstanders tot een herziene claim is gekomen die hij helemaal niet had willen doen, dan pakt de beslissing mogelijk anders uit, dan wanneer hij op eigen houtje is gaan rommelen. Maar op grond van de informatie uit de posting is daar niet veel over te zeggen.

De opmerking van de dummy is uiteraard in strijd met de plicht zich hoffelijk te gedragen en daarvoor krijgt hij een waarschuwing (en als het niet voor het eerst is eventueel een strafje). In plaats van zijn chagrijn te etaleren, had de dummy gewoon de arbiter moeten ontbieden om deze zaak te ontrafelen.